Aan het einde van het jaar gaan we met de roofvisgroep altijd met een aangepast programma op stap. We gaan zeker wel vissen, de laatste jaren vooral in de buurt van IJsselstein, Vianen en de Lek. We verzamelden deze keer bij de “Gouden Bogen” in IJsselstein met een man of 15 bij het krieken van de dag. Dat is gelukkig in de winter een uur of 8, dus een alleszins acceptabele tijd.
Robin, Marco en Arno en Robbert-Jan gingen op weg naar de pont van IJsselstein. Dat is vaak een prima plek voor snoekbaars, maar de steiger van de pont is verboden gebied tijdens de uren dat pont vaart, dus een prima plek voor een vroege start. De Lek stroomde behoorlijk, wat de kans op een snoekbaars aanzienlijk vergroot.
Robin en Robbert-Jan begonnen op de steiger van het pontje. Omdat de Lek behoorlijk stroomde, besloten ze met shads met 18 grams koppen vér stroomopwaarts gooien. Tegen de tijd dat je dan de bodem voelt, passeert de shad en kun je ‘m met geduld tegen de stroom in terug vissen. Helaas leverde dat geen vis op. Robin probeerde het nog met een dropshot in de monding van de haven en rond de pontsteiger , maar ook dat had geen succes. Inmiddels was de pont weer in de vaart om aan zijn dienst regeling te beginnen en we zijn dus ook meteen van de steiger afgegaan.Marco en Arno startten op de krib tegenover het pontje. Aangekomen op de krib naast het maakten ze hun spullen gereed om te vissen. Arno begon eerst met een jig, alleen bij het naar beneden klauteren gleed verloor hij zijn balans en zat dus met zijn billen op de keien. Tja, da’s het risico van kribben: altijd oppassen, ze zijn glad en ongelijk! Eenmaal opgestaan deed hij een poging zijn aas uit te gooien en floep daar ging zijn aasje! Bij het binnenhalen was blijkbaar de lijn gebroken en was hij zijn aasje kwijt. Ok, kan gebeuren, hoort erbij. Hij pakte zijn andere hengel met een gloednieuwe Westin Twitchbait en wierp die in. Maar waarom wilde zijn lijn niet strak staan? Tot zijn verbijstering was het lusje van de fluorocarbon onderlijn van de quicksnap afgesprongen. Daar ging dus aasje nummer twee. Arno ging nog even door met een andere twitchbait, maar helaas ook dat bleef zonder succes. Vervolgens heeft hij er een dropshot eraan gehangen. Maar ook nu weer: twee worpen en vast! Ondanks dat hij met de top van z’n hengel boven het plaats delict zat, kwam het niet meer goed… Dus ook een hele dropshotset kwijt.
Arno en Marco waren ook op hun krib zonder succes gebleven, dus werd besloten het roer om te gooien en te gaan kijken in de thuiswateren van Marco: Lopikerkapel, om precies te zijn de Enge IJssel. Robbert-Jan viste daar weer met zijn vertrouwde kikker, terwijl Marco eigenlijk de hele tijd dorpsgenoten goedendag aan het zeggen was. Het was water zag er zeker snoekrijk uit, maar wat we ook probeerden, er viel niks uit te halen. Ook Arno deed zeker zijn best. Eerst met een spinnerbait, maar toen die geen resultaat gaf, een swimbait eraan. Na vele worpen viel het hem op dat er ergens in de lijn een lus was ontstaan. Geprobeerd om de lus los te pulken maar ging helaas niet. Aangezien het al tegen de middag liep, besloot hij om door te gaan om dat het gewoon goed ging met werpen. Lijn kunnen we later wel in orde maken, dacht hij. Helaas liep dit anders. Bij het uitwerpen voor de laatste worp voelde hij iets vreemds bij het uitwerpen en er bleek inmiddels een dikke pruik van zeker vijf centimeter in doorsnede op zijn lijn te zitten. Dat was de laatste druppel voor Arno. Hij ging inpakken om naar de lunch te gaan.
Bob was samen met Buch op pad en hadden meer geluk. Bob ving een snoek maatje stropdas en was daarmee gekleed voor zijn kerstdiner. Buch maakte tot twee keer toe kennis met dezelfde snoek, maar tot een innige relatie kwam het helaas niet.
Het hoogtepunt van de jaarafsluiting is de gezamenlijke lunch op kosten van de RVG bij De Ponthoeve. Zij maken elk jaar een lekker pan snert voor ons, die we met een broodje en een drankje en veel sterke verhalen en dito herinneringen soldaat maken. Dit jaar voerde de lokale perikelen in de Utregse Gemeenteraad de boventoon. De Partij van de Dieren had een initiatiefvoorstel gedaan aan de Raad onder het mom van het verbeteren van vissenwelzijn dat er in hoofdzaak op zag om de hengelsport verder te beteugelen. Daar is veel en gecoördineerde tegenactie op gezet om de overige raadsleden er van te overtuigen dat dit niet alleen neerkwam op ‘hengelaartje pesten’ maar bovendien zonder effect was en volledige voorbij ging aan de nuttige rol die hengelsport vervult op veel vlakken. Door het aanbieden van manifesten en enkele filmpjes en veel gesprekken met raadsleden. Maar ook door met een groot aantal AUHV leden aanwezig te zijn bij de commissievergaderingen om heel goed te luisteren wat de verschillende partijen er van vonden. Vooral CDA, VVD, D66 en enkele stadspartijen blijken de hengelsport een warm hart toe te dragen en zien het nut van de hengelsport, onder meer voor het bewaken van de waterkwaliteit, het stimuleren van buitenspelen van de jeugd en de mentale ontspanning die het velen biedt.
Met name dat laatste punt deed het PvdD raadslid verzuchten of diezelfde mentale ontspanning niet bereikt kon worden door het hengelen ZONDER haakje. Zoveel onwetendheid van een raadslid op een onderwerp waarop ze menen het morele gelijk aan hun zijde te hebben, werd als verbijsterend gezien. De vergelijkingen vlogen al snel over de tafel. Voetballen zonder doelen en vrijen zonder hoogtepunt werden als de meest toepasselijke gezien. De gretige snerteters van de AUHV konden niet anders dan concluderen dat, waar bij sommigen de PvdD nog wel sympathie kon vinden door het wijzen op misstanden in de grootschalige industriële kippen-, varkens-, koeien- en vis-houderij, het raadslid en dus de partij met deze uitspraak toch liet zien dat ze van de dagelijkse praktijk bar weinig begrepen had en zich ver van de realiteit bevindt. Enfin, de gemeenteraadsverkiezingen komen eraan. Hopelijk komt er een Utrechts college dat zich bezighoudt met de reële probleem in de stad: Huisvesting, raddraaiers onder het Bollendak en een toename va het aantal verwarde, al dan niet verslaafde, personen die vooral hulp nodig hebben. Kijk één aflevering Bureau Utrecht…
Toen de gemoederen weer wat bedaard waren en de soep op, zijn we maar weer gaan vissen. Helaas bleef het taai de rest van de middag. De groep van Mark, Bas en Ron, inmiddels versterkt met Marco trok naar Noord IJsselstein waar ‘nog een tachtiger moest liggen’. Helaas was die inmiddels gekrompen tot een kleine vijftiger, maar hé, vis is vis! Daarna werd het stil, gelukkig inmiddels wel met een zonnetje. Aan het einde van de dag nog een aanbeet, maar dat was het dan ook voor hen.
Robin en Robbert-Jan waren inmiddels versterkt met Nico. Na eerst nog een krib van de Lek te hebben uitgegooid, waarbij Nico een klein snoekje wist te scoren, vertrokken zijn naar het Amsterdam-Rijn Kanaal om in de buurt van een gemaal eens te kijken of daar wèl vis zat. Tot hun geluk was dat het geval en wist Nico nog een paar mooie snoekbaarzen en een baars te vinden.
Al met al was het een tergend trage dag met weinig vis. Gelukkig maakte de snert, de opkomst en de gezelligheid een hoop goed. De perikelen met de Utregse raad zullen ons nog wel een tijdje bezig houden. We gaan de feestdagen maar eens in met de gedachte aan ‘vissen zonder haakje’ in ons achterhoofd. Volgend jaar weer nieuwe avonturen! Ga je mee?
